سالها پیش پرسپولیس باخته بود. ده-دوازده ساله بودم. گوشهای ناراحت نشسته بودم. پسرعمویم بهم گفت آنها بازی میکنند، آنها پولش را میگیرند، آنها بازی میکنند و میبرند و میبازند و این وسط هیچ چیز گیر ما نمیآید؛ پس ناراحت نباش. حرف پسرعمو رویهٔ دیگری

هفتاد و دو بود. هاشمی بود و احمد توکلی. سید جبّار همسایه روبروییمان که آنقدر دوستمان داشت که عموسیدجبار شده بود و دوستش داشتیم و داریم -خدا بیامرزدش و روحش شاد باشد- شده بود حامی توکلی. دم در خانهاش پوستر توکلی را زده بود. کلاس چهارم بودیم. پر بود

میان چینهای صورتت رودی سیاه جاری بود لبخند که میزدی طغیان میکرد غباری تیره نشسته بود بر گونههای خستهات تبسمت میان تیرگیها میدرخشید دستهایت دستهایی که کم بهار دیده بودند پینه بسته بودن